“من فقط می توانم ناپدید شوم”: در کابل ، یادداشت های جیبی برای جلوگیری از مرگ ناشناس


کابل ، افغانستان – طارق قاسمی ، یک کتابفروش ، در یک بمب گذاری انتحاری که منجر به کشته شدن 80 غیرنظامی در کابل در یک روز سوزناک تابستان شد ، دوست صمیمی خود را از دست داد. چهار سال بعد ، او هنوز در سوگ دوست خود ، بلکه افغان های بی نامی است که با او جان باخته اند.

وی یادآوری کرد: “بدن آنها شکسته بود – تنها چیزی که باقی مانده کفش ، کیف یا خودکار بود.”

آقای کاظمی ، 28 ساله ، یک ورق کاغذ مخصوص به عنوان یک یادداشت جیبی را همراه خود دارد ، که حاوی نام کامل وی ، گروه خون وی و شماره تلفن اعضای خانواده – به عنوان نسخه غیر خانگی ، غیرنظامی از برچسب سگ یک سرباز است. او خیلی خوب می داند که زندگی در کابل تا چه حد شکننده و زودگذر است و از تبدیل شدن به یک قربانی ناشناس خودداری می کند.

وی گفت: “من می توانستم در راه کار یا ماشین یا هرجایی کشته شوم و هیچ کس از من چیزی نمی داند و آنها همه جا بدنبال بدن من خواهند شد.” “من می توانستم تازه ناپدید شوم.”

دارندگان یادداشت های جیبی امیدوارند که این جزوات به کارکنان فوریت های پزشکی کمک کند گروه خون قربانی را برای انتقال خون نجات دهند. آنها همچنین می توانند به مقامات کمک کنند تا اعضای خانواده را به سرعت برای آخرین لحظات گرانبها با یکی از عزیزان مجروح خود احضار کنند. و آنها می توانند به شناسایی یک جسد بد شکل و بد شکل کمک کنند.

برای برخی از جوانان ، یادداشت جیبی به عنصری اساسی در زندگی روزمره تبدیل شده است. این می تواند وجود انسان را تأیید کند – نشانگر هویت ، تضمین می کند که اگر مرگ خشونت آمیز رخ دهد ، نباید ناشناس باشد.

“اگر اتفاقی برای من بیفتد ، چه کسی بدن من را جمع می کند؟” اگر به خون نیاز داشته باشم چطور؟ “ماسوما تاجیک 22 ساله ، دانشجوی علوم کامپیوتر در کابل گفت که خانواده اش صدها مایل دورتر زندگی می کند.

وی گفت که این مشکلات وقتی خانم تاجیک اخیراً در یک ترافیک در کابل گیر کرده بود ، وحشت زده از این که هر لحظه ممکن است یک ماشین بمب گذاری شده منفجر شود ، روبرو شد. او اکنون یک دفترچه یادداشت با اطلاعات شخصی خود به همراه دارد. در این یادداشت آمده است: “اگر اتفاقی برای من بیفتد.”

در سالهای پس از حمله آمریکا در سال 2001 ، که قیام مرگبار طالبان را برانگیخت ، هر روز جدید احتمال مرگ ناگهانی ناشی از بمب گذاری با اتومبیل ، تیراندازی ، انفجار کنار جاده یا حمله موشکی را به وجود آورده است.

به دنبال امضای توافق نامه ماه فوریه با ایالات متحده ، طالبان حملات را به تلفات گسترده در مراکز شهری محدود کرد. اما کشتارهای هدفمند در کشور افزایش یافته است ، به طوری که مقامات دولتی ، دادستان ها ، روزنامه نگاران ، علمای دین و فعالان جامعه مدنی تقریباً در حملات روزانه با سلاح یا بمب های مغناطیسی متصل به وسایل نقلیه از یکدیگر جدا می شوند. دولت طالبان را مسئول بیشتر این قتل ها دانسته است ، اما آنها بارها مسئولیت را رد کرده اند.

برخی از مقامات نگرانند که حداقل برخی از حملات توسط جناح های سیاسی خارج از طالبان برای تسویه حساب های قدیمی صورت گرفته باشد ، این روند نگران کننده به جنگ داخلی افغانستان از یک نسل قبل برمی گردد.

در همان زمان ، دولت اسلامی مسئولیت حملات انتحاری اخیر و حملات دیگر به کابل را بر عهده گرفت. یک بمب گذار انتحاری در 24 اکتبر 24 نفر را در مرکز معلمان به هلاکت رساند و مهاجمان در 2 نوامبر 21 نفر دیگر را در دانشگاهی در کابل کشتند.

تهدید همیشگی مرگ ناگهانی و بیرحمانه بسیاری از مردم افغانستان را دچار ناامیدی و تقدیر کرده است. مثبت ترین اقدامات ممکن است به خشونت ختم شود – سفر به محل کار ، دیدار با یک دوست ، خرید مواد غذایی ، ورود به کلاس.

آریفا ارمگان ، 29 ساله ، که در یک سازمان غیردولتی کار می کند ، گفت: “هر روز صبح که از خانه خارج می شوم ، مطمئن نیستم که زنده برمی گردم.”

وی افزود: “اینگونه است که ما در افغانستان زندگی می کنیم.” “این فقط من نیستم. من با برخی از افراد صحبت می کنم که هر روز صبح با خانواده خود خداحافظی می کنند زیرا آنها نمی دانند که در طول روز چه بلایی سرشان می آید. “

خانم آرماگان از جولای 2017 ، هنگامی که یک دوست نزدیک کودکی در حمله انتحاری طالبان به یک ون دولتی که منجر به کشته شدن 23 نفر دیگر شد ، یک یادداشت جیبی به همراه داشت. جسد دوست او ، نجیب حسین ، توسط انگشتر نقره ای محافظت شده اش که با سنگ فیروزه ای پوشانده شده بود ، شناسایی شد.

خانم آرماگان گفت: “هنگامی که افرادی را که می شناسید از دست می دهید ، احساس می کنید در بعدی هستید و احساس می کنید مرگ به شما نزدیک می شود.”

وی گفت ، پس از هر بمب گذاری گسترده ، او و دوستانش برای بستگان پیام کوتاه فرستادند. وی گفت: “همیشه این ترس وجود دارد که شخصی با شما تماس نگیرد.”

برخی از کسانی که اسکناس جیبی دارند ، می گویند که ترک کشور را فکر کرده اند.

مجیبولا دستیار ، 31 ساله ، متخصص اطلاعات جغرافیایی ، گفت: “اما سخت است كه تصمیم بگیرم كه چه زمانی مغز من مشغول این است كه چه كسی برای كشتن من خواهد آمد.” طی دو سال گذشته ، وی گفت که یک یادداشت جیبی با نام ، گروه خون و شماره تلفن یکی از اقوام خود به همراه داشته است.

برخی از افغان ها پیام های خود را در فیس بوک ارسال کرده و در مورد تهدید علیه آنها یا پیش بینی مرگ با جزئیات هشدار داده اند.

برهان الدین جفتالی ، ستوان 24 ساله ارتش افغانستان ، در حالی که در ماه دسامبر در عروسی خواهرش در شمال ولایت بدخشان شرکت می کرد ، توسط طالبان مسلح مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد. پلیس گفت که عروس هنگام تلاش برای نجات برادرش زخمی شد.

خیرالدین ضیائی ، 61 ساله ، پدر آقای یافتالی گفت که پسرش توسط طالبان تهدید شده است. اندکی قبل از مرگ ، آقای یافتالی در صفحه فیس بوک خود یادداشت پایانی نوشت: “دوستان عزیز: من برای اشتباهاتی که در گذشته مرتکب شدم متاسفم. من تهدیدهای زیادی از کشورهای مختلف دریافت کردم. فکر نمی کنم دیگر بتوانم زنده بمانم. “

در کشورهای غربی ، مردم مرتباً تعدادی از وسایل را حمل می کنند که می تواند آنها را شناسایی کند ، اما در افغانستان مواردی مانند گواهینامه رانندگی و نشان کارمندان کمتر دیده می شود و از کارت های اعتباری استفاده نمی شود. برای افغانها صادر می شود الف تازکیرا، یک سند هویت ملی است ، اما تعداد کمی کارت را به همراه دارند زیرا در صورت گم شدن کارت جایگزین آن زمان و تلاش زیادی می برد.

رافی بختیار 21 ساله ، مشاور گفت که خودش را پوشیده است تازکیرا پس از حمله به دانشگاهی در کابل در 2 نوامبر ، وی گفت همسایگان شب قبل از دانشجو ، دختر آنها را جستجو کردند ، زیرا دانشگاه تأیید کرد که او در این حمله جان خود را از دست داده است. این مدرسه برای تماس با خواهر آقای بطیار ، یک دوست صمیمی ، از یک شماره تماس در بدن دانش آموز استفاده کرد.

آقای بختیار گفت: “اگر کشته شوم ، باید شواهدی برای من وجود داشته باشد تا افراد بتوانند با خانواده من تماس بگیرند و برای یافتن جسد من در کل شهر جستجو نکنند.”

آقای بختیار مانند بسیاری از ساکنان کابل گفت که او شورشیانی را که غیرنظامیان را می کشند تحقیر کرده است ، اما همچنین دولت مورد حمایت آمریکا را به عدم حمایت از شهروندان خود متهم کرده است.

وی گفت: “اگر دولت برای محافظت از ما كاری نكند ، شما امید خود را از دست می دهید و نمی توانید رویای آینده ای بهتر را داشته باشید.”

آقای بختیار گفت او واقعیت سختی را پذیرفته است که می تواند هر روز در هر نقطه از پایتخت به طرز دمدمی مزاجی و خشونت بمیرد.

وی گفت: “ما شکسته ایم. ما شکسته ایم.” فرشته مرگ بر فراز افغانستان پرواز می کند.

نجیم رحیم با گزارشاتی از کابل همکاری کرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *