ماریو دراگی یورو را نجات داد. آیا او اکنون می تواند ایتالیا را نجات دهد؟


رم – در روزهای تاریک بحران مالی اروپا ، ماریو دراگی ، رئیس وقت بانک مرکزی اروپا ، گفت که “برای نجات یورو” هر کاری لازم باشد انجام می دهد.

اکنون ، تقریباً یک دهه بعد ، ایتالیای بومی آقای دراگی ، با یک فاجعه فاجعه بار Covid-19 ، یک فاجعه اقتصادی قریب الوقوع و یک بحران سیاسی که فلج طبقه سیاسی آن را برجسته کرده است ، به آقای Draghi ، تیتان اروپا روی آورده است. سوپر ماریو هوشیار را به عنوان کسی که برای نجات کشور همه کارهای لازم را انجام داده است می پوشد.

نیروهای طرفدار اروپا در این کشور پذیرفتن رسمی آقای دراگی در این هفته از انتصاب رئیس جمهور ایتالیا برای تشکیل یک دولت وحدت جدید مانند مانا از بهشت ​​را توصیف کرده اند. اما ایتالیا ابتدا باید آن را بپذیرد.

آقای دراگی ، یک اقتصاددان 73 ساله ساکت ، صیقلی و معمایی ، در راستای جلب حمایت از طیف وسیعی از احزاب سیاسی ایتالیا ، از جمله پوپولیست ها ، که سال ها با استقرار اروپایی که وی تجسم می کند ، پیشرفت های مهمی داشته است.

آقای دراقی روز چهارشنبه در یک سخنرانی در جمع ملت گفت: “غلبه بر همه گیری ، پایان دادن به کمپین واکسیناسیون ، ارائه پاسخ به مشکلات روزمره شهروندان ، راه اندازی مجدد کشور چالش هایی است که ما با آن روبرو هستیم.”

ایتالیا از زمان جنگ جهانی دوم در خطرناکترین زمان خود به سر می برد ، زیرا با نبردی چند منظوره برای سلامتی ، اقتصاد و فلج عمیق اجتماعی و سرخوردگی روبرو است. این کشور نیاز به دریافت بیش از 200 میلیارد یورو یا حدود 240 میلیارد دلار پشتیبانی از اروپا – برنامه واقعی مارشال برای آینده خود – و تردیدها در مورد توانایی دولت خارج شده در جذب و مصرف صحیح پول به سقوط آن كمك كرده است.

در مقابل ، آقای دراگی به عنوان یک توانایی منحصر به فرد برای پردازش چنین مبالغی دیده می شود. دولت وی ، پس از سالها رهبری پر سر و صدا توسط نخست وزیر جوزپه كنته ، یك وكیل تا آن زمان ناشناخته و از نظر عقیدتی ناسازگار كه از ناسیونالیست ها ، پوپولیست ها و دستگاه های چپ میانه دستور می گرفت ، بلافاصله موجب تقویت وضعیت بین المللی ، اعتماد و نفوذ این كشور در بروکسل می شود.

آقای دراگی علاوه بر همکاری نزدیک با آنگلا مرکل ، صدراعظم آلمان ، و درک بهتری از اقتصاد بیش از هر رئیس دولت دیگر در کره زمین ، از طریق ژانت یلن ، وزیر دارایی جدید آمریکا که وی را از سالهای فعالیتشان به عنوان بانکداران مرکزی کاملاً می شناخت. حتی چشم انداز پیشرو بودن آن در ایتالیا اعتماد به بازارهای مالی را فراهم می کند ، که این خود برای ایتالیا و رشد بلند مدت آن بسیار مهم است ، زیرا باید بتواند با نرخ بهره پایین وام بگیرد.

این همه فراوانی مردی را احاطه کرده است که خودش محتاط شناخته می شود. وی در خانواده ای از طبقه متوسط ​​به دنیا آمد: پدرش در بانک ایتالیا کار می کرد و مادرش شیمی دان بود. هر دوی آنها در زمان نوجوانی درگذشت.

وی تحصیلات یزوعی را فرا گرفت ، كه بعضی از دوستان آن را ریشه نفوذناپذیری مورد مطالعه قرار دادند. او هرگز از یك حزب سیاسی ایتالیا حمایت نكرده است و دوستان می گویند گرچه جاه طلب است ، اما طرفدار این نیست كه نام خود را حتی در ابتكاراتی كه مورد حمایت او است قرار دهد. وی از دانشگاه ساپینزا رم فارغ التحصیل شد و در م Instituteسسه فناوری ماساچوست در رشته اقتصاد کینزی تحصیل کرد و سرانجام اولین ایتالیایی شد که در آنجا دکترای خود را دریافت کرد.

جیانفرانکو پاسکوینو ، دانشمند برجسته سیاسی ایتالیا ، که در سال 1974 در هاروارد سخنرانی می کرد ، با آقای دراگی در کمبریج فوتبال بازی کرد و از او به عنوان یک “مرد جدی” یاد کرد که “بیشتر گوش می داد و کمتر صحبت می کرد”. وی علاقه خاصی به سیاست ایتالیا نداشت. “

او در زمین نیز بسیار کند بود و معمولاً یکی از آخرین انتخابات بود که ایتالیایی ها تیم ها را تقسیم می کردند. آقای پاسکوینو گفت ، اما به نظر نمی رسید که بدش بیاید ، زیرا می دانست نیمکت آنها عمیق نیست ، بنابراین “یک بازیکن ضروری” بود.

با آقای دراگی مانند برخورد شهاب سنگ در وسط رم رفتار می شود. اما او شهر و سیاست آن را به خوبی می شناسد.

او از سال 1991 و با اطمینان از ثبات در میان سالها آشوب سیاسی ، بهترین کارمند دولت در خزانه داری ایتالیا بود.

الساندرو مرلی ، که سال ها حرفه آقای دراگی را به عنوان یک روزنامه نگار مالی دنبال کرد و اکنون عضو دانشکده مطالعات پیشرفته بین المللی دانشگاه جان هاپکینز در بولونیا است ، گفت که آن سال ها در خزانه داری آمادگی خوبی بود.

آقای مرلی گفت: “او یک تکنوکرات است ، اما بسیار سیاسی فکر می کند.” “نشان داده شده است که بسیار م effectiveثر است و تحت فشار خنک می شود.”

رولودکس و شهرت آقای دراگی ، بانک سرمایه گذاری گلدمن ساکس آمریکا را به خود جلب کرد ، که این امر وی را به سمت معاون رئیس و مدیرعامل در سال 2002 سوق داد. اما در سال 2006 ، او در عوض رئیس بانک ایتالیا شد ، جایی که پدرش در آنجا کار می کرد ، پس از یک بحران دیگر ، این رسوایی تعارض منافع که مربوط به سلف خود بود ، دوباره کشتی را تعمیر کرد.

وی تا زمان انتصاب به عنوان رئیس بانک مرکزی اروپا در سال 2011 ، در اوج بحران بدهی حاکمیت ، در آنجا ماند. علی رغم شهرت وی ، انتصاب وی عمدتاً بر اساس کلیشه های ایتالیایی تردید ایجاد کرد.

“ماما میا!” عنوان را بخوانید در روزنامه تابستانی Bild. “برای ایتالیایی ها ، تورم یک روش زندگی است ، مانند سس گوجه فرنگی با ماکارونی.”

درعوض ، ارائه آقای دراگی مایه مباهات ملی ایتالیا شد.

وی به عنوان بهترین بانکدار مرکزی اروپا ، استعدادی در سیاست نشان داده است ، به همین دلیل اکثر رهبران اروپایی از یک برنامه چاپ پول حمایت می کنند یا حداقل تحمل می کنند ، از بسیاری جهات جسورانه تر از هر آنچه که توسط فدرال رزرو انجام می شود.

حتی خانم مرکل از آقای دراگی حمایت کرد ، علی رغم زخم بسیاری از اعضای حزب وی که سیاست بانک مرکزی منجر به تورم می شود. آنها نمی کنند.

آقای دراگی همچنین می تواند سخت بازی کند. در بانک مرکزی اروپا ، برخی از اعضای شورای حکومتی ، که شامل روسای بانک های مرکزی از 19 کشور منطقه یورو است ، شکایت داشتند که تمایل دارد قبل از مشورت با اعضای هیئت مدیره ، اقدامات سیاسی عمومی را نشان دهد ، در اصل آنها را مجبور می کند که با هم بروند یا خطر ایجاد تلاطم در بازار مالی است.

آقای دراگی به عنوان رئیس بانک مرکزی خواستار تغییراتی از جمله سست شدن مقررات بازار کار و ساده سازی دیوان سالاری بود که به ویژه در ایتالیا به اتکای کمتری به بانک احتیاج دارد. این عمدتا اتفاق نیفتاد.

لورنزو کدونجو ، اقتصاددان ارشد پیشین در خزانه داری ایتالیا ، گفت که اگر آقای دراگی موفق به تشکیل دولت شود ، بعید است که بلافاصله به این مسائل رسیدگی کند. تمرکز وی بر روی واکسن ها و مدیریت بیش از 200 میلیارد یورو خواهد بود که آقای دراگی روز چهارشنبه آنها را “منابع خارق العاده اتحادیه اروپا” خواند.

بر خلاف ماریو مونتی ، اقتصاددان دیگری که به عنوان نخست وزیر تکنوکرات برای نجات سیاستمداران ایتالیایی در بحران بدهی استخدام شد ، آقای دراگی وظیفه دارد میلیاردها یورو را هزینه کند ، نه اینکه آن را کاهش دهد.

سال گذشته آقای دراگی در یک سخنرانی در ریمینی ، نام او که سالها به عنوان نامزد بالقوه معاون رئیس جمهور سرجیو ماتارلا به عنوان رئیس دولت در سال 2022 ذکر شده بود ، گفت که اگر کشور پول را در “انسان” سرمایه گذاری کند ، سرمایه گذاران خارجی بدهی بالاتر ایتالیا را می پذیرند. سرمایه ، در زیرساختهای مهم برای تولید ، در تحقیقات “.

حامیان آقای دراگی خوشبین هستند که وی پروژه های فلج کار عمومی را در ایتالیا هدایت خواهد کرد ، وی سرمایه گذاری بیشتری در زمینه ایجاد شغل و آموزش خواهد کرد.

«ایتالیا کشوری است که پول زیادی برای خرج کردن دارد. ما می توانستیم همه چیز را دور بریزیم ، در معرض خطر خرج آن قرار خواهیم گرفت. ” این آقای رنزی بود که باعث سقوط دولت قبلی شد ، حمایت خود را جلب کرد و انتقام آقای کونته و طرفداران پنج ستاره اش را گرفت.

در عوض ، وی گفت: “ماریو دراگی در ایتالیا به معنای اعتماد است و این اولین قانون اقتصاد است.” وی افزود: اکنون من و دراگی کمربند ایمنی بسته ایم.

اما قبل از آغاز سفر ایتالیا با آقای دراگی ، او ابتدا باید از سیاست سیاسی ایتالیا عبور کند و نیروهای پوپولیستی را که تکنوکرات هایی مانند او را نادیده می گیرند متقاعد کند که یک دولت گسترده وحدت به نفع ملت است.

جنبش پنج ستاره ضد استقرار ، که با وجود حمایت خونین مردم هنوز هم بزرگترین حزب پارلمان است ، به قدرت رسید و بانکداران بین المللی مانند آقای دراگی را شیطانی کرد. اما او همچنین از انتخابات زودهنگام که منجر به رد وی و از بین رفتن صفوف وی شود ترس دارد.

با این حال ، جاذبه جذب آقای دراگی قبلاً تأثیر داشته است. روز پنجشنبه ، رهبر حزب لوئیجی دی مایو از آمادگی پنج ستاره برای گوش دادن به حداقل صحبت های آقای دراگی خبر داد.

حزب لیگ ماتئو سالوینی بین شمال طرفداران تجارت ، که از پتانسیل آقای دراگی برای بهبود اقتصاد هیجان زده هستند ، و اعضای جذب شده توسط عوام فریبی تکان دهنده آقای سالوینی در سال های اخیر تقسیم شده است. آقای سالوینی اخیراً در انتخابات لیز خورده است ، اما همچنان فرصت حضور در انتخابات را پیدا خواهد کرد. در عوض ، حمایت وی از آقای دراگی نشانگر اعتدال و احیاناً یک هویت سیاسی جدید است.

اما آقای دراگی برای زنده ماندن در رای اعتماد در پارلمان مجبور است ضمن جستجوی موقعیت در کابینه ای که حداقل از برخی نیروهای سیاسی تشکیل شده است ، نبردهای بین چاقوها را تحمل و مدیریت کند. و آقای رنزي قبلاً نشان داده است كه حمايت از سياست ايتاليا مي تواند زودگذر باشد.

آقای پاسکوینو ، استاد افتخاری علوم سیاسی در دانشگاه بولونیا ، گفت: “امیدوارم ماریو بداند که کوسه ها در سیاست ایتالیا بیش از حد زیاد هستند.” “حتی کوسه های کوچک نیز می توانند یک گزش بسیار عمیق ایجاد کنند.”

گزارش های جیسون هوروویتز از رم و جک اوینگ از فرانکفورت.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *