در سرما و باران ، کشاورزان در هند موضع خود را در برابر Modi فشار می دهند


دهلی نو – در زیر پارچه برزنتی لغزنده ، نیمی از دو زن پیر در اجاق گاز سوز شرکت ها را می پزند ، خمیر را صاف می کنند و از سحر نان قهوه ای می شوند تا خورشید در دود غروب دهلی غروب کند. هرکسی که وارد می شود برنج و سبزیجات آب پز و برای شستن آن ماست با عطر زیره دریافت می کند.

در آن سوی جاده ، جگجیت سینگ ، مردی بزرگ با یک بسته فن بزرگ و یک عمامه بنفش روشن ، از ساعت 5:00 تا 5:00 عصر یک دیگ جامد قهوه شیر می ریزد ، آقای سینگ به شیر گرم ادویه دار با زردچوبه و میخک – مفید برای سرماخوردگی ، خوب برای خستگی در طول روز. روزانه از حدود 260 گالن شیر عبور می کند.

در حالی که قابلمه اش جوشید و به پشت خم شد و گفت: “حالا قهوه است.” “حتی از روی هلی کوپتر می توانید بو کنید!”

موسیقی ، بازی و چیزهای رایگان ، از میان وعده های سرخ شده گرفته تا لباس های زیر حرارتی گرفته تا بطری های روغن مو بادام ، در گوشه و کنار یافت می شود. اما صحنه های کشیده شده برای کیلومترها در اطراف پایتخت هند از یک نمایشگاه منصوب نمی شوند. اینها یکی از بزرگترین اعتراضات پایدار کشور است که طی دهه ها شاهد آن بوده است ، و همچنان باران های مداوم و ده ها مرگ و میر را ادامه می دهد که کشاورزان و رسانه های هند به زمان ، بیماری یا خودکشی نسبت می دهند.

اکنون شش هفته است که ده ها هزار کشاورز چهار نقطه اصلی ورود به شهر را خفه کرده اند. آنها نخست وزیر نارندرا مودی را به چالش می کشند ، که به دلیل تلاش های خود برای تغییر روش کشاورزی هند برای دهه ها ، همه نیروهای مخالف دیگر را در هم کوبیده و به نیروی سیاسی غالب کشور تبدیل شده است. این اعتراضات در شرایطی که اقتصاد این کشور در حال خرابی است ، کسب و کارها را در شمال هند به لرزه درآورد.

معترضین از آقای مودی می خواهند که آخرین قوانین کشاورزی را لغو کند ، این امر نقش دولت را در کشاورزی به حداقل می رساند و فضای بیشتری را برای سرمایه گذاران خصوصی باز می کند. دولت می گوید که با این قوانین جدید ، کشاورزان و سرمایه گذاری های خصوصی گریبان گیر رشد اقتصادی خواهد شد. کشاورزان شک دارند ، از این ترس دارند که با حذف حمایت دولت ، که قبلاً آنها را ناکافی می دانند ، آنها را در رحمت طمع شرکت ها قرار دهد.

“آنها بقیه چیزها را فروختند. فقط کشاورزان باقی مانده اند “. آجی ویر سینگ 18 ساله که از اوایل ماه نوامبر با پدربزرگ 67 ساله خود معترض است. “اکنون آنها می خواهند کشاورزان را به دوستان شرکتی خود نیز بفروشند.”

در سینگ ، روستایی در حدود 25 مایلی مرکز شهر دهلی که آقای سینگ در آن اردو زده بود ، هیچ نشانه ای از خسته کننده بودن معترضان وجود نداشت. در فاصله بارندگی ، که به طور قابل توجهی اثرات دمای زمستان زیر 50 درجه فارنهایت را بدتر می کند ، معترضان جوان سعی در تخلیه حوضچه ها داشتند در حالی که افراد مسن سعی در خشک ماندن داشتند. در طول شب ، آنها در پشت کامیون های سرپوشیده خود و یا در صدها پناهگاه بزرگ و غالباً نشت کرده اند.

کشاورزان در حدود 10 مایلی بزرگراه را به یک جامعه منظم تبدیل کرده اند. بسیاری از کشاورزان سیک هستند و آنها گفتند که اعتقادات و سنت آنها به آنها کمک کرد تا برای حمایت از اعتراضات فداکاری کنند.

معترضین که توسط یک رهبر در حدود 50،000 نفر تخمین زده شده اند ، برای اطمینان از کوچک نشدن تعداد آنها دست به چرخش زده اند. معترضین وقتی خسته یا بیمار می شوند ، معمولاً قبل از ترک محل ، ترتیب تعویض از روستای خود را می دهند.

آقای سینگ گفت که حدود 5،000 نفر از روستای خود به همراه 14،500 نفر در منطقه فریدكوت پنجاب به تظاهرات پیوستند كه تقریباً هزار نفر از آنها زن هستند. وی در پاسخ به این سال که آیا از بیماری پدربزرگ یا ویروس کرونا عصبی است ، لبخند زد.

وی گفت: “پدربزرگ من از تاج نمی ترسد.” “او برای آینده ما می ترسد.”

این اعتراضات واقعیت وحشتناک نابرابری را در بیشتر کشور آشکار کرد.

بیش از 60 درصد از جمعیت 1.3 میلیارد نفری هند هنوز هم عمدتا به کشاورزی معیشتی وابسته هستند ، اگرچه این بخش تنها حدود 15 درصد از تولید اقتصادی این کشور را تشکیل می دهد. اعتماد آنها فقط پس از ضربه شدید اقتصاد كوید -19 و فرستادن میلیون ها كارگر به روستاهای خود افزایش یافت. سالها بدهی و ورشکستگی کشاورزان را به سمت خودکشی بالا کشانده است.

حمایت دولت از کشاورزان و تنظیم بازار ، با حداقل قیمت تضمین شده برای برخی از محصولات عمده ، به هند کمک کرده است تا از قحطی وحشتناک دهه 1960 برای تولید مازاد غلات در سالهای اخیر عبور کند. اما با آزادسازی اقتصاد هند در دهه های اخیر ، آقای مودی – که می خواهد اقتصاد هند را تا سال 2024 تقریباً دو برابر ببیند – نقش دولت را بسیار ناپایدار می داند.

با این حال ، کشاورزان می گویند که آنها حتی با حفاظت موجود مبارزه می کنند. آنها بر این باورند که قوانین پسند بازار سرانجام پشتیبانی نظارتی را از بین می برد و آنها را به دردسر می اندازد. اقتصاد ضعیف هند شانس کمی برای تأمین معیشت دیگر به آنها می دهد.

“قوانین تلاشی خسته کننده برای آزادسازی است. شما فقط آنها را تأسیس کرده اید بدون اینکه به کشاورزان فکر کنید. “، ویکااس راوال ، استاد اقتصاد در دانشگاه جواهر لعل نهرو در دهلی نو ، که درمورد مشکلات کشاورزی است ، گفت. “آنچه شما باید انجام دهید این است که با ایجاد تعادل بین حمایت عمومی ، سرمایه گذاری خصوصی و مسائل زیست محیطی ، کشاورزی را به کشاورزان پاداش دهید.”

در ابتدا ، دولت آقای مودی سعی داشت معترضان را با تحریک مخالفت شدید یا حتی دستان خارجی ، توهمی نشان دهد – تاکتیکی که علیه موجهای قبلی تظاهرات استفاده می شود. اخیراً ، تمایل دولت به مذاکره نشان می دهد که این کشور با جنبشی کاملاً سازمان یافته و با انگیزه روبرو است.

با شکست چندین دور مذاکرات ، کشاورزان تهدید کردند که تراکتورهای خود را در پایتخت می رانند. وزرای آقای مودی در برخی از موارد از جمله معافیت کشاورزان از مجازات تحت قانون جدید آلودگی هوا امتیازاتی را ارائه داده اند. اما کشاورزان چیزی جز لغو قوانین و تعیین حداقل قیمتها را تحت فشار قرار نمی دهند.

با گذشت هر هفته ، کشاورزان می گویند که آنها علیه دولت خشمگین می شوند ، زیرا دولت معترض در حالی که معترضین در همه گیر جمع می شوند ، خود را محکم نگه می دارد. رهبران اعتراض می گویند که حدود 60 عضو آنها بر اثر بیماری یا خودکشی از دنیا رفته اند ، هرچند که رقم دقیقی قابل تعیین نیست.

هارجندر سینگ ، کشاورز 48 ساله و نسل نهم ، به آقای مودی گفت: “من فقط یک پیام در مورد او دارم.” “” از خدا بترس “.

با وجود دشواری ها ، معترضان راه هایی برای جلب حمایت پیدا کرده اند. برخی صحنه های پیچیده و کوچک را در کل شهر چادرهای سینگ ساخته اند ، جایی که مدیران مزرعه و سیاستمداران می توانند تجمع کنند. در طی سخنرانی ها ، برگزارکنندگان لیستی از کمک های اخیر از سراسر هند و سراسر جهان را مطالعه کردند. همچنین هدایایی از طرف آناناس تا بادام توسط سایر كشورها ارسال شده بود.

معترضین با دانش فنی برای پر انرژی نگه داشتن جمعیت در روستاها و حمایت از کمک های مالی ، فیلم ها و عکس ها را در شبکه های اجتماعی توزیع کردند.

بالا و پایین خط اعتراض ، موسیقی از سیستم های صوتی نصب شده بر روی تراکتورها شنیده می شود و از دهانه چادرهای متعدد نفوذ می کند. یک سالن ورزشی موقت قبل از اینکه توسط یک گروه کمک کننده و ملزومات رایگان مانند خمیر دندان ، لباس زیر حرارتی و صابون حمام و لباسشویی به یک “مرکز مزرعه” تبدیل شود ، در یک گوشه ایجاد شد. در چندین مکان حتی دکه های شستشو با ماشین لباسشویی وجود دارد.

داوطلبان در چادرهای پزشکی از بیماری های جزئی مراقبت می کنند – پاراستامول برای سردرد ، آملودیپین برای فشار خون مانیشا شارما ، پیراپزشکی 27 ساله که از یک چادر پزشکی بازدید کرد ، گفت: “دیابت بدترین است.”

با وجود ازدحام جمعیت و هرج و مرج بسیاری از مردم که از سرما و لجن جان سالم به در برده اند ، معترضان در تلاشند تا آرام باشند ، نسبت به تحریکاتی که می تواند بهانه ای برای دولت بی اعتبار جلوه دادن جنبش یا اقدام به نام قانون و قانون باشد ، آرام باشند.

هارجوت سینگ ، معترض معترض به سرو برنج در یکی از چادرهای غذا گفت: “دیشب ما یک جوان محلی را گرفتیم که تلفن همراه را دزدید. وی افزود: وی بدون مجازات آزاد شد.

در مصاحبه ها ، بسیاری از معترضین سیک ، کشاورزی و مبارزه آنها برای عدالت را یک وظیفه و فداکاری و سازمانی دانستند که اعتراضات را بعنوان یک سرویس مذهبی امکان پذیر ساخت.

شبک سینگ که روپوش آبی تیره و عمامه ای بزرگ و گردی بر تن داشت ، گفت: “هوا سرد است و ترتیب آب برای حمام هر روز صبح سخت است.” “اما ما به جایی نمی رویم. ما این معبد خود را خواهیم ساخت. “

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *