جنگ یا پنهان کردن: ترس مسئولیت نظامی میانمار را در بر گرفته است


بالن های قرمز از بالای شهر مضطرب بلند شدند. آنها به سمت صدها گلدسته طلای Sule Pagoda در یانگون ، پایتخت تجاری میانمار حرکت کردند و بر فراز بلواری که بیش از دوازده سال پیش ، سربازان غیرنظامیانی را که به طور مسالمت آمیز برای دموکراسی حرکت می کردند ، به ضرب گلوله کشتند.

بالنهایی که بالای یانگون معلق بودند ، توسط فعالان آزاد شد و ابراز امیدواری کردند که رهبران منتخب بازداشت شده در کودتای نظامی دوباره آزاد شوند. این رنگ – بعداً صورتی پس از فروش بالن های قرمز – نمادی از حزب لیگ ملی برای دموکراسی است که تا روز دوشنبه رهبری دولت غیرنظامی به رهبری داو آونگ سان سوچی را بر عهده داشت.

تا روز شنبه ، بالن ها کافی نبودند و قدم آشنا معترضان در شهر طنین انداز شد. در حالی که پلیس مسلح در پشت سپرهای ضد شورش ایستاده بود ، معترضین خواستار “افزایش دموکراسی ، سقوط دیکتاتوری نظامی” شدند و سرودهای اعتراضی را خواندند که روزی حکم زندان را صادر می کرد.

با به دست گرفتن ناگهانی قدرت توسط ژنرال ها ، مردم میانمار بار دیگر در تقاطع ارتش قرار دارند – و به طور فزاینده ای برای جهان بسته شده اند. اگرچه کودتا ، به رهبری سرلشکر مین آنگ هلینگ ، فرمانده ارتش ، به خودی خود بی خون بود ، اما ارتش در روزهای اخیر به روش های آشنایی متوسل شده است: ده ها دستگیری ، ضرب و شتم توسط اراذل و اوباش مرموز ، ایجاد اختلال در ارتباطات از راه دور و ممنوعیت های این بار در شبکه های اجتماعی هدف فیس بوک ، توییتر و اینستاگرام است. طبقه كلی از مردم – شاعران ، هنرمندان ، گزارشگران و رپرها در میان آنها – پنهان شدند.

همانطور که افسران شعبه ویژه ، سرویس اطلاعاتی مهیب ، درها را کوبیدند ، خاطره عضلانی زندگی در حدود نیم قرن حکومت مستقیم نظامی – نگاه چپ ، راست نگاه کنید ، خیلی طولانی نشوید – مردم به استتار و حیله گری متوسل شدند. رفلکس ها ممکن است زنگ زده باشند ، اما در طی این دوره جدید و نامطمئن ترور به سرعت تحریک شدند.

بالن و راهپیمایی از جمله صدها عمل نافرمانی توسط جمعیتی بود که DNA آنها با مقاومت و همچنین هوشیاری رمزگذاری شده بود. هر روز مخالفت رو به رشد خیابانی و همچنین لحظات نافرمانی مدنی به همان اندازه ظریف و قدرتمند است که مردم محدودیت های انجام و گفتن را آزمایش می کنند.

روز شنبه ، هزاران نفر با کلاه ایمنی و ماسک صورت ، در بزرگترین تجمعات پس از کودتا در یانگون راهپیمایی کردند. اما دنیا نمی توانست تماشا کند. همزمان با قطع اینترنت همراه و سپس خدمات باند پهن در سراسر کشور ، همانند کودتا ، پخش زنده رسانه های اجتماعی از این اعتراضات ناگهان متوقف شد.

تقریباً در همان زمان ، در ماندالای ، کاروانی متشکل از صدها ماشین و موتور سیکلت ، خندق نمادین را برای حمایت از جنبش اعتراضی در اطراف کاخ قدیمی شهر دور زدند.

پس از کودتا ، شهرهای میانمار با غرش گلدان های جغجغه ای ، تابه ها ، گونگ ها و کوزه های آب خالی طنین انداز می شوند و به طور سنتی شیطان را می فرستند ، که در این مورد لباس سبز می پوشد.

ژنرال ها این هفته مشغول بودند. بیش از 130 مقام و قانونگذار در همان ساعات اولیه کودتا به همراه 14 شخصیت جامعه مدنی بازداشت شدند ، طبق اعلام انجمن کمک به زندانیان سیاسی ، گروهی متمرکز بر بازداشت شدگان سیاسی در میانمار بودند.

داو مارلار ، معترض ، گفت: “من این کار را تا زمانی که کوتوله مین اونگ هلاینگ بمیرد ادامه خواهم داد.” “من خواهم جنگید تا اینکه بمیرم.”

در یک سکوی گاز طبیعی دریایی ، کارگران با لباس های نارنجی برای حمایت از لیگ ملی برای دموکراسی روبان های قرمز تکان دادند. بیش از 500 مربی از دانشگاه یانگون نیز می خواستند به این کمپین بپیوندند ، اما فعالان فقط 200 نوار تهیه کرده بودند. پزشکان با سه انگشت بلند شده با حرکتی سرکش از فیلم های Hunger Games ژست گرفتند. همه کارمندان وزارت رفاه اجتماعی استعفا دادند.

دوشنبه ، روز کودتا ، دختری از دکتر سی توو کیاو ، جراح در بیمارستان ماندالای به دنیا آمد. این پزشک 34 ساله به سلامتی نوزاد تازه متولد شده خود پرداخت و سپس کارزار نافرمانی مدنی را در بین کارکنان پزشکی آغاز کرد.

وی گفت: “ما با ترس و وحشت در دوران نظامی نظامی گذرانده ایم ، اما اجازه نمی دهیم این اتفاق برای نسل بعدی بیفتد.” “ما از ارتش نمی ترسیم. ما از سلاح های آنها نمی ترسیم. اگر موافق باشیم ، مثل اینکه در سردخانه هستیم. ما باید مقابله کنیم. “

این ژنرال ها ممکن است نزدیک به 50 سال میانمار را در دست داشته باشند ، اما آنها کشوری را در اختیار می گیرند که در دهه اخیر تغییر چشمگیری کرده است. در سال 2007 ، در مرکز یانگون ، خون به طور نامحسوس به لباسهای بورگوندی راهبان بودایی که توسط سربازان در یک حرکت اعتراضی خرد شده دیگر کشته شده بودند ، نفوذ کرد. تلنگرهای دور ریخته شده به پاهای وحشت زده ای که از گلوله ها فرار می کردند اشاره داشتند. در آن زمان ، کشور تا حد زیادی مستثنی شده بود ، و کارتهای تلفن همراه فقط در دسترس کسانی بود که می توانستند 3000 دلار پرداخت کنند. اخبار با زمزمه های چای فروشی ها پخش می شد.

امروزه آسمان خراش ها و مراکز خرید ، بیلبوردهای آیفون و کافه های مناسب اینستاگرام در همین خیابان ها وجود دارد. اغلب احساس می شود کل میانمار در فیس بوک است. به گفته یك شركت تحقیقاتی فناوری ، اندكی پس از آنكه وزارت حمل و نقل و ارتباطات سایت رسانه های اجتماعی را مسدود كرد ، استفاده از شبكه های خصوصی مجازی برای دور زدن این ممنوعیت 6،700 درصد افزایش یافت. توقیف توییتر و اینستاگرام به دنبال آن انجام شد.

تا روز جمعه ، کارزار نافرمانی مدنی ، انرژی دانشجویان و حتی چندین سرباز را مهار کرده بود. الگوهای رفتاری طنز و هنر اعتراضی چند برابر شده است. یک انجمن ملی به نمایندگی از منافع ناتس و جادوگران ، ارواح و جادوگران مختلفی که گمان می رود در این کشور زندگی می کنند ، گفت که این باعث جادوگران توطئه گران خواهد شد. این سازمان پس از تسلط ارتش در روز دوشنبه تشکیل شد.

با استقبال از نور تلفن هایشان ، برخی از جوانان همچنان چالش برانگیز هستند. نسلی که چشمان پاندا دارند ، به اصطلاح آنها شب به شب مواظبت می کنند.

در فیس بوک ، نوه یک رهبر سابق حکومت نظامی ، یک ژنرال بازنشسته از شووه ، برچسب حاوی ته خرس های عروسکی را برای حمایت از شخصی که کودتا را محکوم می کند ، نصب کرد. وی همچنین به همراه شکلک هایی به شکل قلب و بازوهای عضلانی خود نوشت: “قوی باش”. “شما هرگز تنها راه نخواهید رفت.”

ده ها هزار نفر کمپین های فیس بوک را برای تحریم یک شرکت آبجو و یک اپراتور تلفن همراه ، که بخشی از امپراتوری تجاری بزرگ ارتش هستند ، “دوست داشتند”. تحریم دیگر متوجه عضوی از کابینه جدید نظامی است که صاحب مغازه های طلا و الماس است.

هشتگ #savemyanmar ده ها میلیون طرفدار را به خود جلب کرد و حتی ریحانا ، خواننده موسیقی پاپ ، دعای خود را برای شهروندان کشور فرستاد.

اما اگر مقاومت شدیدتر و پیچیده تر شده باشد ، ارتش هنوز در تلاش است. پنجشنبه شب ، 21 نفری که در ماندالای گلدان و تابه زدند ، توسط پلیس منتقل شدند. فعالان و خبرنگاران بار دیگر خود را پیدا کردند. این ژنرال ها ممکن است در سال 2015 پس از پیروزی حزب در شرایطی قانع کننده ، مقداری قدرت را به لیگ ملی برای دموکراسی واگذار کنند ، اما آنها دستگاه امنیتی عظیمی را که برای دهه ها کشور را در سلول های خود حبس کرده بود ، از بین نبردند.

در انتخابات نوامبر گذشته ، لیگ ملی برای دموکراسی کرسی تعیین کننده تری را نیز بدست آورد. اما ارتش ، که حزب مجلل آن کار وحشتناکی انجام داد ، گفت که انتخابات با تقلب همراه بود.

این کمکی نکرد که حتی در طی سالهای حکومت نظامی – غیرنظامی ترکیبی ، تعداد زندانیان سیاسی بیشتر از دوره قبلی حکومت نظامی انتقالی افزایش یافته است. انجمن کمک به زندانیان سیاسی می گوید قبل از کودتا ، بیش از 700 نفر یا در زندان بودند یا به جرایم عقیدتی محاکمه می شدند.

ارتش که قول داده است حداقل 15 سال با گزارش هیئت دولت 15 عضو دولت به ژنرال مین آنگ هلینگ حکمرانی کند ، گفته است که از هر بهانه قانونی برای حبس کردن مردم استفاده خواهد کرد.

روز چهارشنبه یک سند دادگاه تأیید شد که خانم آنگ سان سوچی ، برنده جایزه صلح نوبل که 15 سال را در حبس خانگی به سر برد ، به نقض مخفی ناشی از واکی تاکی و سایر تجهیزات وارداتی یافت شده در ویلا در نایپیدو متهم شد ، پایتخت. رئیس جمهور وو وین مینت ، که روز دوشنبه نیز بازداشت شد ، با اتهام جداگانه ای برای نقض ویروس کرونا مواجه است و در طی مبارزات انتخاباتی سال گذشته به طرفداران خود تبریک گفت.

ممکن است اتهامات علیه این دو رهبر غیرنظامی پوچ باشد ، اما آنها می توانند هر کسی را تا سه سال در زندان بسپارند ، و یادآوری می کنند که میانمار می تواند به عنوان یک کشور کیفری اداره شود. در سال 2016 ، شاعری که در مورد خال کوبی رئیس جمهور سابق بر روی آلت تناسلی خود می نویسد ، به دلیل افترا در اینترنت به شش ماه زندان محکوم شد. در طی سالهای حکومت مستقیم نظامی ، منتقدان ارتش به همراه سایر اتهامات نگهداری ارز و موتور سواری به زندان افتادند.

کودتای دوشنبه قبل از طلوع آفتاب سازماندهی شده بود ، هنگامی که خروس ها هنوز جر نزده بودند و راهبان برای صدقات صبحانه خود پا برهنه نمانده بودند. با غروب هر شب پس از فتح ارتش ، حال ملی افزایش می یابد. چه کسی امشب گرفته خواهد شد؟

با کمبود اطلاعات در مورد سرنوشت بازداشت شدگان – برخی آزاد شدند و در حصر خانگی قرار گرفتند – همانطور که شایعات می گویند ، مردم بار دیگر به “رادیو دهان” اعتماد می کنند.

کو یه وین اونگ ، سازمان دهنده اعتراض ، گفت: “ما می دانیم که اعتراض در خیابان ها بسیار خطرناک است ، اما باید این کار را انجام دهیم.” “ما نمی توانیم دموکراسی را به عقب برگردانیم.”

همانطور که ارتش در میانمار می داند ، یک ثابت در تاریخ تاتمدوف وجود دارد ، این آمادگی برای ریختن خون است. در سال 1988 و 2007 ، ارتش ده ها هزار نفر را در هم کوبید. هنگامی که خانم آنگ سان سوچی در سال 2003 در حصر خانگی بود ، ژنرال ها به دنبال کاروان وی دیوانگان را فرستادند و ده ها نفر را کشت.

و در سرزمین های مرزی کشور ، تاتمدوف کشته ، تجاوز و سوزانده شد. خشم خشونت علیه روهینگیا ، که با اخراج اقلیت مسلمان در سال 2017 پایان یافت ، به گفته محققان سازمان ملل ، با نیت نسل کشی انجام شد.

با افزایش اعتراضات ، برخی نگران این هستند که سرکوب خونین اجتناب ناپذیر است. وو تونگ شین ، راننده تریشا ، گفت که او عکس خانم آنگ سان سوچی را از اتومبیل خود برداشته است.

وی گفت: “او هنوز برای همیشه در قلب من خواهد بود.”

روز پنجشنبه ، U Win Htein ، یکی از بزرگان لیگ ملی دموکراسی ، در خانه نشسته بود و منتظر دستگیری بود.

آقای وینگ هتین که یک کاپیتان سابق ارتش بود و به جنبش مخالف پیوست و یکی از نزدیکترین مشاوران خانم آنگ سان سوچی شد ، حدود 20 سال را در زندان گذراند. او در زندان بدنام این حسین ، رساله های اقتصادی بین المللی را خواند و نامه های عاشقانه ای برای همسرش نوشت.

هنگامی که او در سال 2010 آزاد شد ، همان سال خانم آنگ سان سوچی ، او به شوخی گفت که “فعلاً بیرون است” و دیگران را در لیگ ملی برای دموکراسی که دوره های کوتاهتری را گذرانده اند ، مسخره کرد. آقای وین هتین به عضوی از دولت غیرنظامی درآمد.

حوالی نیمه شب ، در سایه های بین پنج شنبه و جمعه ، سربازان و مردانی از شاخه ویژه برای او آمدند. آقای وین هتین اکنون 79 ساله است که به جرم انتقاد از کودتا به فتنه متهم شده است.

آقای وین هین ساعاتی قبل ، متن بازداشت خود را گفت: “من بر می گردم.” “اما نگران نباش قلبم آزاد است. “

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *