جنگ کره شهر را خالی کرد. کسانی که آن را بازسازی کردند اکنون می توانند پاداش دریافت کنند


HAEAN ، کره جنوبی – در مرز با کره شمالی شهری است که میراث غم انگیز جنگ را شاید بتوان با مشاهده محصولات زراعی به بهترین وجه درک کرد.

هان گي تاك 69 ساله در يك زمين با باد خيز بر روي يك تپه ايستاده و با تماشاي كار سخت ، شب هاي سرد ​​و مين هاي بي خانمان كه خانواده اش را براي زراعت زمين زير پايش مشكل كرده بود ، از روي زمين نگاه كرد. وی گفت ، آنها ابتدا این کار را با دست و بیل انجام دادند. در سالهای اخیر ، این کار با کمک تراکتور انجام شده است ، و انبوهی از سنگها در این زمینه به صدا درآمده است که گواه دهه های کار خانواده است.

جناب خان در سال 1956 هنگامی که کامیون های نظامی 160 خانواده را به عنوان مهاجران جدید در قلمرو جنگ زده تخلیه کردند ، به این حوضه کوهستانی در مرز شرقی با کره شمالی رسید. از طرف دولت جنوبی به خانواده هایی که اکثراً از اردوگاه های پناهجویان جنگ کره ای هستند گفته شده است که اگر 10 سال آن را کار کنند ، اجازه حفاظت از آن را خواهند داشت.

آقای هان گفت: “ما دهقانان بی زمین بودیم كه در طول جنگ همه چیز را از دست دادیم.” “ما با رویای داشتن زمین خود به اینجا آمدیم.”

وقتی اولین خانواده ها رسیدند ، چیزی جز صحرا ندیدند. نزدیکترین ایستگاه اتوبوس هفت مایل دورتر بود. جاده خاکی پیچ در پیچ به این میدان جنگ سابق پر از ایست بازرسی بود که در آن نگهبانان مسلح هر کسی را که بدون گذرگاه نظامی سفر می کرد متوقف می کردند. عصر برای طلوع آفتاب تنظیم شده بود و خانواده ها مجبور بودند ماه ها در چادرها زندگی کنند تا ارتش بتواند برای آنها کلبه های چوبی و گلی بسازد.

آقای هان گفت: “ارتش همه چیز را اینجا اداره می کند.”

اکنون این استخر با عرض پنج مایل ، که با نام مستعار نظامی خود ، Punch Bowl شناخته می شود ، جینسینگ ، سیب و تربچه پرورش می دهد که به شهرهای کره جنوبی حمل می شود. معابر و پاسگاه های نظامی مدت هاست که از بین رفته اند. امسال ، بیش از شش دهه پس از آغاز سکونت در چشم انداز ویران شده هان ، دولت کره جنوبی سرانجام به وعده خود به شهرک نشینان عمل خواهد کرد.

این بازداشت به دلیل یک مشکل حقوقی خاردار ایجاد شد. پس از آزادی کره از استعمار ژاپن در پایان جنگ جهانی دوم ، ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی آن را به دو قسمت تقسیم کردند. هائان در کره شمالی سقوط کرد.

در طول جنگ کره ، نیروهای آمریکایی به رهبری آمریکا برخی از شدیدترین نبردهای خود را در تپه های اطراف هان انجام دادند. هزاران نظامی آمریکایی ، کره جنوبی و کره شمالی در این منطقه کشته شده اند. وقتی سلاح در سال 1953 ساکت شد ، هین در دست کره جنوبی بود.

دولت به زودی شروع به آبادانی سرزمین هایی که به سختی به دست آورده اند ، کرد و زمین های متروکه را در هنگام خشونت به مهاجران جدید اختصاص داد. هشتاد درصد مالکان اصلی در شمال بودند. بقیه به جنوب بودند.

چندی نگذشته بود که شهرک نشینان مستقر شدند ، مالکان اصلی که در جنوب بودند ، شروع به ادعای حق خود در زمین کردند. اختلافات بی پایان دادگاه در پی داشت ، اما دادگاه ها اغلب طرف صاحبان اصلی بودند و برخی از شهرک نشینان را مجبور می کردند. از زمینهایی که سالها زراعت شده اند دست بکشد. وی س awال ناجوری پرسید: آیا صاحبان اصلی که در شمال بودند می خواستند زمین داشته باشند؟

این مسئله ده ها سال مانع از وعده دادن دولت به شهرک نشینان شده است.

یون هیون هی ، رئیس کمیسیون مبارزه با فساد و حقوق مدنی گفت: “از یک طرف ، ما باید از حقوق ساکنان اصلی که در طول جنگ به شمال تخلیه شدند و هنوز نمی توانند به خانه خود برگردند ، محافظت کنیم.” که تلاشهای دولت برای حل اختلاف را راهنمایی می کند. “از طرف دیگر ، ما همچنین باید از مهاجران پس از جنگ که به وعده دولت خود اعتقاد داشتند و زندگی خود را وقف تبدیل کویر متروک به زمین کشاورزی حاصل خیز کردند ، محافظت کنیم.”

خانم جئون گفت: “مشکل در هائان فاجعه ای است که به دلیل تقسیم کره و جنگ ایجاد شده است.”

کره جنوبی طبق قانون اساسی خود باید با کل شبه جزیره کره به عنوان قلمرو خود و با مردم شمال به عنوان شهروندان خود رفتار کند. در حالی که محققان حقوقی و مقامات دولتی در این مورد بحث می کردند ، برخی از شهرک نشینان مجبور شدند به اجاره به صاحبان اصلی بپردازند یا در زمین های فنی متعلق به کره شمالی به کشاورزی ادامه دهند.

کره جنوبی سال گذشته با تصویب قانون جدید این مسئله را حل کرد که به دولت اجازه می دهد زمین را متعلق به دولت هی کند و از سال جاری با قیمت های ویژه به شهرک نشینان بفروشد یا اجاره دهد. درآمد معاملات صرفه جویی می شود تا اگر صاحبان زمین اصلی از فرصت دور برای تجدید اتحاد به خانه خود برگردند ، خسارت را جبران کنند.

برای شهرک نشینان ، معامله مدتها به تأخیر افتاده بود و به قدری نگذشت که فداکاری های انجام شده برای اطمینان از رونق هایان بعد از جنگ را تأیید کند.

بقا برای کسانی که از اولین کسانی بودند که وارد شدند تضمین نشده است. زمستان ها آشتی ناپذیر بود. کماندوهای مسلح از شمال تهدیدی همیشگی هستند. تا سال 1980 ، هیچ مدرسه راهنمایی وجود نداشت و برای بسیاری از کودکان تحصیلات رسمی در دوره ابتدایی پایان یافت.

ژانگ سونگ بونگ 59 ساله که در جریان موج دوم مهاجران در دهه 1970 وارد این کشور شد ، گفت: “برخی از خانواده ها شرط خود را پس گرفتند و آنجا را ترک کردند.” “اما ما فقیر و تحصیل نکرده بودیم و هیچ گزینه دیگری نداشتیم.” او به یاد آورد که هر روز 16 سطل آب از یک جریان یخ زده که 500 یارد فاصله داشت می برد.

روستاییان درآمد خود را با پاکسازی تپه های سنگی برای بقایای جنگ – پوسته های خالی ، گلوله های زنگ زده و همه چیزهایی که روی آنها فلز بود – و آنها را برای قراضه فروختند ، تأمین می کردند. بیست و یک شهرک نشین کشته و 14 نفر دیگر بر اثر انفجار مین در تپه های هین معلول شدند. یک زن یک پا ، یک پسر و یک نوه را از دست داد.

سئو جئونگ هو 66 ساله كه چشم راست ، بازوي چپ و بيشتر انگشتان خود را از دست داد گفت: “من دو هفته بعد از بيمارستان نزديك ترين شهر من را بيرون كردند زيرا خانواده ام نمي توانستند قبض ها را پرداخت كنند.” دست راست او در انفجار مین در سال 1967.

امروزه هائان به مقصدی برای گردشگران به اصطلاح امنیت ملی تبدیل شده است که شیفته تاریخ جنگ هستند. جهانگردان از ایستگاه رصد اولچی به کره شمالی نگاه می کنند یا به داخل تونل تهاجمی 4 پوندی که کره شمالی در زیر مرز حفر کرده است ، سقوط می کنند.

درست همانطور که این بناهای تاریخی خطرات هنوز کره شمالی را به بازدیدکنندگان یادآوری می کند ، مبارزه چندین دهه پانچ کاسه برای بدست آوردن زمین به نمادی از تجارت ناتمام جنگ تبدیل شده است.

بزرگراه ها و تونل ها شهرهای اطراف را با شهر خواب آور 1300 نفری متصل می کنند. جینسینگ در زیر ردیف های زیبا و ظریف سایه های پلاستیکی سیاه به خواب زمستانی می رود. در جنگ ، پرچم های ایالات متحده و 15 کشور دیگر که برای کره جنوبی جنگیدند ، در باد به اهتزاز درآمد.

تنها در سال 2016 بود که مون جائه این ، که قرار بود سال آینده رئیس جمهور شود ، به دیدار هاان رفت و از روستاییان شکایت کرد که مسئله زمین توسط کره جنوبی مورد بحث قرار گرفته است.

بر اساس قانون جدید ، دولت و شهرک نشینان در حال مذاکره هستند که پس از تبدیل شدن زمین به مالکیت دولتی ، شهرک ها باید چه مبلغی را برای آن بپردازند. جئونگ دونگ-قانون ، یک مقام کمیسیون حقوق مدنی ، گفت: از آنجا که وعده اولیه دولت هرگز ثبت نشده است ، مقامات نمی توانند مبنای قانونی برای تهیه زمین به صورت رایگان پیدا کنند.

شهرک نشینان اصرار دارند که دولت به آنها قیمت ارزان ارائه می دهد که می تواند برای سالهای زیادی پرداخت شود. در غیر این صورت ، آنها می ترسند که زمین را برای همیشه از دست بدهند. تو

آقای هان گفت: “آنها وقتی ما زمین را زیركشت می كشیدیم حتی یك سنگ هم برای ما بلند نمی كردند و حالا آنها به ما می گویند این را از آنها بخرید.” “اگر برای این کار مجبور به گرفتن وام شویم ، می ترسیم که سرانجام زمین را به دست افراد ثروتمند شهرهای بزرگ از دست بدهیم.”

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *