برای خرچنگ های دریایی نیکاراگوئه ، شیرجه های مرگبار خیلی رایج است


PUERTO CABEZA ، نیکاراگوئه – هر بار که او در دریا است ، یک غواص خرچنگ دریایی درست قبل از افتادن در آب در یک مراسم بی تردید دعایی می خواند ، زیرا او سه سال پیش نزدیک بود زندگی شکار خود را از دست بدهد.

ادماندو استنلی آنتونیو التماس کرد: “خدا ، یک بار دیگر به من کمک کن.” “مرا در این آب همراهی کن.”

نگرانی های زیادی در رابطه با این جذابیت ساده وجود دارد. اینکه شلنگ هوای موقت که به آن متصل شده است ، نشت نمی کند. اینکه کمپرسور هوا روی سطح آسیب نبیند. اینکه آگاهی ذاتی او از مسافت و زمان – او هیچ ساعت و اندازه گیری عمقی ندارد – بهتر از زمانی است که او با سرعت بیش از 150 فوت پایین بیرون آمده و توسط یک بیماری بی فشاری کشته شد و باعث شد تا یک سال فلج شود.

آقای استنلی 33 ساله هنگام غواصی هنوز درد در کمر و قلب خود احساس می کند. دكتري بارها به او هشدار داد كه غواصي بعدي مي تواند او را بكشد ، بارها به او گفت كه ديگر وارد آب نشود. همسرش به او التماس می کند که متوقف شود. او قبلاً برادر و داماد خود را در حوادث غواصی از دست داده است.

پاسخ او ، هرچند که تأسف بار باشد ، همیشه یکسان است: تجارت دیگری وجود ندارد.

این فریادی است که متأسفانه در ساحل شمال شرقی کارائیب ، نیکاراگوئه ، منطقه فقیری که جمعیت بومی آن بیشتر به ماهیگیری بستگی دارد ، شناخته شده است. خرچنگ دریایی از جمله مشاغل پرطرفدار است زیرا بسیار خوب پرداخت می کند. بیشتر صیدهای این آبها به ایالات متحده منتهی می شود.

به تازگی در بعد از ظهر ، یک بخش از ساحل در پورتو کابیزاس ، بندر اصلی منطقه ، در حالی که گروههایی از مردان در حال بارگیری قایقهای 23 فوت معروف به “پانگاس” با بنزین ، مواد غذایی و تجهیزات غواصی بودند و برای آماده سازی برای سفرهای خرچنگ دریایی به مدت چند روز ، در حال سرکشی بودند. .

اما خرچنگ دریایی اینجا یک فعالیت خیره کننده و کشنده است. بر اساس تخمین های ماهیگیران محلی و رهبران جامعه ، در سه دهه گذشته دهها ماهیگیر بر اثر بیماری رفع فشار جان خود را از دست داده اند. صدها نفر دیگر در تعقیب خرچنگ دریایی و سایر غذاهای لذیذ مانند صدف و خیار دریایی که در اعماق اقیانوس یافت می شوند ، فلج می شوند.

و آزار و اذیت حتی خطرناک تر می شود.

در سالهای گذشته بیشترین جمع آوری خرچنگ دریایی در شیرجه های آزاد و بدون کمک دستگاه تنفسی انجام می شد. اما از آنجا که صید بی رویه زیستگاه های نزدیک ساحل را محروم کرده است ، رقابت برای سایر سخت پوستان شدت گرفته و ماهیگیران مجبورند با تکیه بر تجهیزات زیر آب یا شیلنگ های تنفسی متصل به کمپرسورهای هوای سطحی ، در آبهای عمیق تری کشف کنند ، بیشتر غواصی کنند و بیشتر در زیر آنها بمانند.

ماهیگیران و مدافعان آنها می گویند تجهیزات قایق ها غالباً بی کیفیت و از ضعف خوبی برخوردار است. آنها با مانومترهایی که عمق یا هوای باقیمانده مخازن آنها را اندازه می گیرند کمی شیرجه می خورند. و معمولاً ماهیگیران آموزش غواصی رسمی ندارند. در عوض ، آنها تجارت را از طریق دستورالعمل های محل کار از بستگان و دوستان خود می گیرند.

همسر آقای استنلی ، لیندا باوتیستا سالیناس ، 46 ساله ، در حالی که این ماه در ایوان خانه کوچک چوبی خود نشسته بود ، جایی که این زوج با 14 نفر دیگر از اعضای خانواده زندگی می کنند ، گفت: “به دلیل نیازهای اقتصادی ما راهی دیگر وجود ندارد.” “واقعیت بسیار غم انگیز است.”

این خانه که روی ستون های چوبی قرار گرفته است ، دارای سقف فلزی موج دار است. مانند بسیاری از خانه های پورتو کابیزاس ، هیچ لوله کشی داخلی ندارد و خانواده از یک چاه آب می گیرند.

این خانواده در مسیری پر پیچ و خم و گلی از جاده ای زندگی می کنند که مانند اکثر خیابان های پورتو کابیزاس آسفالت نشده و خرابه است. اکثریت جمعیت این شهر متعلق به جامعه بومی Misquito است ، یکی از چندین گروه قومی که در سواحل آتلانتیک نیکاراگوئه زندگی می کنند. این شهر احساس می کند دور است و با یک روز طولانی سفر در دشتهای گرم و مرطوب ، از پایتخت ماناگوا جدا شده است.

تصادف تقریباً مرگبار آقای استنلی در مایل های دور از ساحل رخ داد. فصل ماهیگیری خرچنگ خارج از فصل بود ، بنابراین او با استفاده از وسایل شناور در عمق حدود 150 فوت برای یک پوسته شیرجه رفته بود. هوا در مخزنش تمام شد و خیلی زود بیرون آمد.

او یادآوری می کند: “من از روی سطح بیهوش شدم.” او هم نمی توانست حرکت کند.

قایقران از رادیو تماس گرفت و پس از مدتی تأخیر ، یک قایق تندرو برای کشیدن او به ساحل اعزام شد. او هشت ساعت به پورتو کابیزاس نرسید.

آقای استنلی سریعاً به بیمارستان اصلی ایالتی منتقل شد که تنها اتاق فوق فشار در منطقه برای درمان بیماری رفع فشار دارد. پس از شش ماه و فیزیوتراپی مداوم ، او تا حدی توانایی راه رفتن را پیدا کرد ، البته با سختی قابل توجه. او یک سال بود که احساس عادی نکرده بود. اما وقتی این کار را کرد ، طولی نکشید که او دوباره غواصی کرد.

در سال 2007 ، تحت فشار بین الملل ، شورای ملی نیکاراگوئه قانونی را تصویب کرد که باید غواصی را به عنوان وسیله ای برای صید خرچنگ دریایی و هدایت صنعت به استفاده از تله خرچنگ دریایی حذف کند. این قانون برای یک دوره سه ساله پیش از اجرای کامل این ممنوعیت پیش بینی شده است.

اما رهبران صنعت و گروه های غواصی عقب نشینی کرده و گفته اند که هزینه به دام انداختن عملیات آنها بیش از حد زیاد است و این تغییرات باعث می شود بسیاری از غواصان از کار بیکار شوند. بنابراین ، نمایندگان مجلس موافقت كردند كه اجرای قانون را به تعویق بیندازند ، و این امر ظاهراً باعث می شود كه این صنعت فرصت بیشتری برای گذار داشته باشد.

اما 14 سال بعد ، شیرجه خرچنگ دریایی همچنان ادامه دارد.

رنفرد پایسانو ، دانشیار حقوق و علوم اجتماعی در دانشگاه هند و کارائیب در بلوفیلدز در پورتو کابیزاس گفت: “دلایل منطقی بسیاری برای جایگزینی غواصی وجود دارد.” “اما هیچ اراده سیاسی برای آن وجود ندارد.”

علاوه بر قانونی که برای جلوگیری از غواصی طراحی شده ، مقررات و ضوابط دیگری نیز وجود دارد – از جمله کنوانسیون های بین المللی – که الزامات ایمنی در محل کار را برای محافظت از ماهیگیران تجویز می کند. آقای پائیسانو گفت ، اما آنها به طور گسترده نادیده گرفته می شوند و دقیقاً اجرا نمی شوند.

وی گفت: “زنجیره ای از فساد وجود دارد.” “مقامات عالی رتبه در صنعت سرمایه گذاری می کنند.”

نانسی الیزابت هنریکس ، رهبر بومی منطقه و شهردار سابق پورتو کابیزاس ، رئیس جمهور دانیل اورتگا ، جبهه آزادیبخش ملی ساندیست را مقصر ادامه اقدامات خطرناک حزب حاکم می داند.

نمایندگان وزارت بهداشت ملی و آژانس دولتی که صنعت ماهیگیری را تنظیم می کند در مصاحبه ها اختلاف نظر داشتند.

به نظر می رسد در پورتو کابیزاس اعتراض عمومی در مورد خطرات پایدار صنعت ماهیگیری و بی عملی دولت برای ایمن سازی صنعت وجود ندارد.

کنی لیسبی ، 59 ساله ، بنیانگذار و مدیر رادیو کاریبه ، یک ایستگاه رادیویی محلی ، گفت: “مردم به آنچه اتفاق می افتد عادت کرده اند.”

در عین حال ، نیاز به غواصی به اندازه امروز زیاد است. همه گیر ، اقتصاد نیکاراگوئه را که در اثر رکود دو ساله متزلزل شده است ، محاصره کرده است. و در پایان سال گذشته ، دو طوفان مهم با فاصله دو هفته ، درست در جنوب پورتو کابیزاس ، آسیب دیدند و هزاران خانه را تخریب کردند.

کلیفورد پینر ، یک ماهیگیر باسابقه ، در سایه یک درخت خرما ایستاد و اقدامات را در ساحل شهر تماشا کرد. هنگامی که طوفان یوتا در ماه نوامبر به ساحل سقوط کرد و او در تلاش بود کاری برای تأمین هزینه های زندگی خود پیدا کند ، پانگای شخصی و تمام تجهیزات غواصی خود را که تقریباً 50،000 دلار ارزش داشت از دست داده بود.

وی گفت ، از سال 1970 شروع به غواصی در این آبها کرد ، و در مورد آن دوران عذاب آور به نظر می رسید ، یادآوری صید قوی در نزدیکی ساحل ، سهولت کار در آبهای کم عمق ، امنیت نسبی همه اینها.

آقای پینر گفت: “من هم اکنون با یک غواص صحبت می کردم و او گفت که در 140 فوت آب غواصی می کند.” “من می گویم ، تو دیوانه ای ، مرد!” شما نمی توانید چنین کاری کنید! “

اما او همچنین می دانست که بسیاری – از جمله خود او – با وجود خطرات ، هیچ گزینه دیگری ندارند. وی گفت: “هیچ کاری”. “فقط غواصی”.

و بدون آن ، او افزود ، “ما گرسنه هستیم”.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *