اندوه ، شوک ، امید: قربانیان فروپاشی اندونزی خداحافظی عذاب آور خود را آغاز می کنند


DEPOC ، اندونزی – مادر از زمان ورود به گورستان گریه را متوقف نکرده است. در کمال ناباوری ، او مرتبا مقبره چوبی را با نام دخترش Isti Yudha Prastika فشرده و بوسید.

هق هق گریه کرد: مادر هر روز منتظر تو است. “چرا به خانه نمی روی؟”

خانم ایستی 34 ساله مهمان پرواز NAM Air نبود و یکی از 62 سرنشین هواپیمای هواپیمای Sriwijaya Air Flight 182 بود که دقایقی پس از پرواز از فرودگاه بین المللی سوکارنو-هتا جاکارتا به دریای جاوا اندونزی حمله کرد. ژانویه.

مقامات به جمع آوری آنچه برای هواپیمای بوئینگ 737-500 26 ساله ادامه داد ادامه می دهند. پاسخ ها ممکن است ماه ها به طول انجامد زیرا محققان شواهد آخرین سقوط هواپیما در کشوری را که گرفتار آسمان های خطرناک است بررسی می کنند.

برای خانواده های قربانیان ، غم و اندوه شدید و ناگهانی بود. با چکه شدن پاسخ ها ، بسته شدن به کندی انجام می شود و به دلیل کمبود بدن یا باقی مانده برای خداحافظی ، برای بسیاری تشدید می شود.

در آخرین فرود کوتاه خود به دریا ، هواپیما در مدت 14 ثانیه نزدیک به 11000 پا پایین آمد. او چنان نیرویی به آب زد که جستجوگران گفتند یافتن بقایای آن دشوار است. خانم استی روز شنبه در یک تابوت بسته و نه در کفن سنتی به خاک سپرده شد ، زیرا جستجوگران فقط بقایای جزئی از بدن او را پیدا کردند.

محمد یوسف لطیف ، سخنگوی آژانس جستجو و نجات اندونزی گفت: “همه اجساد تکه تکه شده اند ، که چالش بهبودی است زیرا آنها در گل و لای لاشه خاکستر شده اند.” تاکنون تیم های جستجو 313 قطعه بدن را به ساحل آورده اند. آنها چهل نفر دارند تاکنون توسط اثر انگشت و DNA شناسایی شده است.

غواصان به جستجوی حافظه دیکتافون در کابین خلبان هواپیمایی که در اثر برخورد سقوط کرده ادامه می دهند. بدنه پلاستیکی دستگاه ، باتری و چراغ راهنما برای سیگنال صوتی به طور جداگانه بازیابی شدند. به اصطلاح جعبه سیاه دیگر هواپیما – ضبط کننده اطلاعات پرواز – هفته گذشته دست نخورده ترمیم شد.

مانند بسیاری از اعضای هواپیما ، خانم استی به دلیل تغییر ناگهانی در برنامه ها ، خود را در هواپیما یافت. در مورد خانم استی ، خانواده وی گفت که شرکت هواپیمایی ناگهان تاریخ عزیمت را افزایش داد تا فردای آن روز بتواند در پرواز دیگری کار کند.

برخی از مسافران برنامه های خود را دوباره مرتب کردند الزامات دولت را برای آزمایش Covid-19 تغییر دهید ، فقط پروازهای خود را لغو کنید و در هواپیمای محکوم به بوئینگ 737 باشید.

هواپیما در حال سفر به شهر پونتیاناک در جزیره بورنئو بود که به دلیل باران شدید با تأخیر انجام شد. برنامه ریزی شده بود که این سفر حدود 90 دقیقه طول بکشد. این شامل یک خدمه شش نفره و همچنین شش خدمه خارج از خدمت از NAM Air ، شرکت هواپیمایی خواهر سریویجایا بود.

از 50 مسافر باقی مانده ، 10 نفر کودک هستند ، از جمله سه نوزاد.

در میان سرنشینان این هواپیما ، سه نسل از یک خانواده با هم مسافرت داشتند: پدربزرگ و مادربزرگ تونی اسماعیل و رحمواتی ، هر دو 59 ساله. دختر آنها راثی ویندانیا ، 32 ساله ، که پنج ماهه باردار بود. دخترش یومنا فانیسیاتوزاهرا ، 3 ساله و برادرزاده خانم راثی ، آتار رزکی ریاوان ، 8 ساله.

غواصانی که در جستجوی بقایای بدن بودند ، یک ژاکت کوچک و صورتی مینی موس پیدا کردند که با آن متعلق به یومنا مطابقت داشت ، اما هنوز بقایای وی شناسایی نشده است.

خانواده برای گذراندن تعطیلات نزد اقوام خود از پونتیاناک به جاکارتا رفته بودند. پدرش ایوان کارنیاوان گفت ، خانواده آتار پسر را بهمراه بستگانش فرستاده بودند و قصد داشتند بعداً در تعطیلات به آنها بپیوندند.

او آتار را پسری استثنایی توصیف کرد که از نظر سن بالغ بود ، به نمازش فداکار بود و دوست داشت همه را با شوخی و آهنگ سرگرم کند.

وی گفت: “آتار توسط همه خانواده بزرگ دوست است.” “خانواده ها از طرف من ، خانواده ها از طرف همسرم. او بت خانواده بزرگ بود. حتی افراد اطراف مجتمع مسکونی ما. این کودک خاص بود. اکنون همه خانواده احساس گم شدن می کنند. “

این خانواده یک پرواز را صبح زود با NAM Air رزرو کرده بودند تا در 9 ژانویه به پونتیاناک برگردند. اما شب قبل ، آنها یک پیام متنی دریافت کردند که در عوض باید پرواز سریویجایا را انجام دهند. دلیل لغو پرواز مشخص نبود ، اما تلفیق پروازها برای شرکت های هواپیمایی وابسته غیرمعمول نیست. سخنگوی NAM Air از اظهار نظر در این باره خودداری کرد.

ایرفانسیا ریانتو 34 ساله ، برادر بزرگتر خانم راثی گفت: “پرواز آنها تغییر کرد.” “ما واقعاً آن شب را می دانستیم.”

روز شنبه ، به خانواده اطلاع داده شد که دو تن از قربانیان ، آقای تونی و خانم رحمواتی شناسایی شده اند و از اقوام خواسته شده است که به بیمارستان پلیس ملی کرامت جاتی در جاکارتای شرقی مراجعه کنند ، جایی که کارشناسان پزشکی قانونی در تلاش بودند بقایای کشف شده توسط فاجعه مسئولان گفتند که تابوت های مهر و موم شده به این خانواده داده می شود.

جودی کوربانی ، پسر عمویی که به نمایندگی خانواده در بیمارستان کمک کرد ، گفت: “به ما نگفته اند که چه مانده ای پیدا شده است.”

یک خانواده پنج نسل دیگر با چندین نسل در زمینه Sriwijaya بودند.

روسی وهیونی 50 ساله به همراه پسر 25 ساله خود رزکی وهودی ، همسر 26 ساله اش ، ایندا هلیما پوتری ، پسر هشت ماهه آنها ، آرکانا نادیف وهیودی و مادربزرگ یتیم 12 ساله ، نبیلا انجانی به مسافرت رفتند.

آقای ریزکی که به عنوان جنگلبان در پارک ملی کوه پالونگ در استان کالیمانتان غربی بورنئو کار می کرد ، از زمان تولد فرزندشان همسرش را ندیده بود. این خانواده از یک گردهمایی در جزیره بانکا به پونتیاناک سفر کردند. وقتی نتایج آزمایشات ویروس کرونا آنها زودتر از حد انتظار رسید ، آنها در آخرین لحظه تصمیم گرفتند که پرواز سریویجایا را تصاحب کنند.

سری رهیو ، پسر عموی آقای ریزکی گفت: “همه ما با مرگ آنها ضرر کرده ایم.” “این واقعاً دردناک است. هنوز هم سخت است که باور کنیم ، حتی اکنون ، وجود آنها وجود ندارد. “

روز شنبه ، حدود 100 عزادار به مراسم تشییع جنازه خانم استی ، مهماندار هواپیما که از اولین قربانیان شناسایی و دفن بود ، آمدند.

اعضای خانواده در این کشور با اکثریت مسلمانان اجازه دیدن بقایای باقی مانده را نداشتند ، که بازسازی شد و تابوت بسته ای به آنها داده شد و آنها را از آیین اسلامی شستن بدن محروم کردند. (معمولاً مسلمانان را در یک کفن و نه در تابوت دفن می کنند.)

خانم ایستی 15 سال در شرکت های هواپیمایی مختلف کار کرده است ، از جمله 8 سال اقامت در Sriwijaya Air در ابتدای کار خود.

برادرش ، بیلی پورناما اوکتارا ، معمار ، گفت: “او مردی بامزه بود.” “او هرگز عصبانی نبود. دوست داشت شوخی کند. او مهربان بود. و او برای خواهرزاده ها و برادرزاده هایش نمونه بود. “مادرش Irianingsih هنوز از دست دادن شوکه شده بود.

در برخی موارد ، خانواده ها هنوز امیدوارند که بقایای آنها کشف شود.

Panca Widia Nursanti ، یک معلم حرفه ای دبیرستان که به همراه خانواده در Pontianak زندگی می کرد ، در ماه دسامبر برای گذراندن تعطیلات در جاوا مرکزی به تنهایی به تعطیلات رفت. این معمولاً تعطیلات خانوادگی بود ، اما همسر و فرزندانش تصمیم گرفتند در خانه بمانند.

وی قصد داشت در تاریخ 2 ژانویه برگردد ، اما پس از اعلام الزامات جدید برای آزمایش ویروس کرونا برای سفرهای هواپیمایی ، دولت عزیمت خود را به تعویق انداخت. او پرواز صبح زود NAM Air را در 9 ژانویه رزرو کرد.

وی پس از دریافت نتیجه آزمایش منفی ، سحرگاه برای ورود به فرودگاه جاکارتا وارد شد ، اما فقط به او گفتند که پرواز او در پرواز بعد از ظهر سریوجایا تغییر کرده است.

از روز سه شنبه بقایای وی مشخص نشد.

میزار ارانی ، یک پسر عموی گفت: “او فردی بسیار خوش مشرب ، خونگرم و صمیمی بود.” “او توسط دانش آموزانش دوست داشتنی بود. او نسبت به خانواده ، دانش آموزانش بسیار فداکار بود. اکنون همه ما احساس گمشده می کنیم. ما یکی از بهترین افراد را که الگوی جامعه و دانشجویان آن بود ، از دست دادیم. “

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *